Zahir için değişim bir anda değil, küçük farkındalıklarla başladı. Suriye’de yarım kalan
hayatını geride bırakıp Türkiye’de ailesiyle yeni bir düzen kurmaya çalışırken, uzun süre
evin ve çocukların sorumluluğunun büyük kısmının eşinin omuzlarında olduğunu fark
etmemişti. Tarlada çalışıyor, eve geldiğinde ise yorgunluğunu dinlenerek atıyordu.
Çocuklarıyla geçirdiği zaman sınırlıydı; onların gelişimine nasıl katkı sağlayabileceğini ise
hiç düşünmemişti.
Zah$r, eş$ ve kızı $le akşam yemeğ$ yapıyor. Mard$n, 2026 – TKV – Şer$f ARSLAN
Sosyal ve Davranış Değişikliği (SBC) oturumlarına katılmasıyla birlikte Zahir, çocukların
erken yaşta öğrenme süreçlerinin yalnızca okulda değil, evde ve günlük yaşamın içinde
şekillendiğini fark etti. Özellikle ebeveynlerle kurulan etkileşimin, çocukların gelişiminde
ne kadar belirleyici olduğunu öğrendi.
Sepet etkinliğinde evdeki sorumlulukların neredeyse tamamının eşine ait olduğunu
görmek onun için bir dönüm noktasıydı. Ama bu farkındalık, onu sadece ev işlerine
katılmaya değil, çocuklarıyla birlikte öğrenmeye de yönlendirdi.
Bir zamanlar “Ev işi yapan baba mı olur?” derler diye utandığını hatırlıyor. Bugün ise
mutfağa girdiğinde yalnız olmadığını söylüyor. Çünkü artık çocukları da onun yanında.
Yemek yaparken sebzeleri birlikte yıkıyorlar, masayı birlikte hazırlıyorlar, bazen hamur
yoğuruyorlar. Bu beraber geçirilen zamanlarda çocuklar Zahir’e okulda öğrendikleri
Türkçe yi öğretmeye çalışıyor. Zahir de çocuklarının derslerine yardımcı oluyor. Bu küçük
anlar, Zahir için artık sadece ev işi değil; çocuklarıyla kurduğu güçlü bir bağ, çocuklarının
ve kendi gelişimine yaptığı bir katkı.
Çocukları bu süreçte hem eğleniyor hem de öğreniyor hem de öğretiyor. Aynı zamanda
küçük görevler üstlenirken el-göz koordinasyonları gelişiyor, ince motor becerileri
güçleniyor ve problem çözme becerileri artıyor. Aynı zamanda sorumluluk almayı, iş birliği
yapmayı ve kendilerini ifade etmeyi de öğreniyorlar.
Zah$r, eş$ ve kızı $le yemek yapıyor, yemek detayı. Mard$n, 2026 – TKV – Şer$f ARSLAN
Zahir, özellikle kızlarıyla geçirdiği bu anların onların özgüvenini artırdığını fark ediyor. Artık
çocukları onunla daha fazla konuşuyor, daha çok soru soruyor ve birlikte geçirdikleri
zamanı sabırsızlıkla bekliyorlar.
Bu değişim sadece Zahir’i değil, tüm aileyi dönüştürüyor. Ev artık yalnızca bir yaşam alanı
değil; birlikte öğrenilen, keşfedilen ve güçlenilen bir yer haline geliyor.
Zah$r ve a$les$ ev$n önünde, a$le fotoğrafı $ç$n gülümsüyor. Mard$n, 2026 – TKV – Şer$f ARSLAN
Zahir için ebeveynlik artık sadece sorumluluk almak değil; çocuklarının gelişimini her gün
desteklemek, onlarla birlikte öğrenmek ve onların hayatındaki en önemli rehberlerden
biri olmak anlamına geliyor.
Bu dönüşüm, Sosyal ve Davranış Değişikliği (SBC) programının sahadaki etkisinin somut
bir örneğidi
